Ελλάδα. Η αφιλόξενη χώρα για τους νέους

Σε μια χώρα που οι μνημονικές πολιτικές αποθαρρύνουν κάθε όνειρο και κάθε ελπίδα των νέων, λύση είναι η μετανάστευση.
Ο καλπασμός της (επίσημης) ανεργίας προς το τρομακτικό 30% συνεχίζεται. Χιλιάδες νέοι μένουν εκτός αγοράς εργασίας στα πιο παραγωγικά τους χρόνιας και πολλοί επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο της μετανάστευσης για να βρουν λύση.

Την ώρα που η κυβέρνηση εξαγγέλλει προγράμματα, που δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, τη στιγμή που η ελληνική κοινωνία βρίσκεται, απροκάλυπτα πλέον, στο πλευρό του κεφαλαίου, της διαφθοράς και των λαμόγιων-επιχειρηματιών, αποκλείοντας εντελώς τους "άπειρους" νέους από κάθε επαγγελματική ευκαιρία, το ερώτημα που παραμένει διαρκώς επίκαιρο είναι αν θα πρέπει να μείνει κάποιος σε μια χώρα που δεν του δίνει ευκαιρίες.
οι Έλληνες που μετανάστευσαν σε χώρες κυρίως της δυτικής και βόρειας Ευρώπης και της Αμερικής ξεπερνούν (σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις και άτυπες καταγραφές) τα 120.000 άτομα.

 Η ιστορία επαναλαμβάνεται και αυτό συμβαίνει στην περίπτωσή μας. Η διαφορά είναι ότι οι περισσότεροι μετανάστες τώρα είναι πτυχιούχοι, ίσως και με μεταπτυχιακά. Έτοιμοι όμως να εργαστούν σε οποιαδήποτε μορφή εργασίας που τους παρέχει τα ως προς το ζην.

Η Ελλάδα στη 2η δεκαετία του 21ου αιώνα

Η ποιότητα της ζωής έχει υποβαθμιστεί και οι γονείς, τραγικές φιγούρες που προσπαθούν να εξισορροπήσουν τα έσοδα με τα έξοδα του νοικοκυριού τους. Δεν είναι γι αυτούς εύκολο να χρηματοδοτούν, συντηρούν επ' άπειρο τα παιδιά τους. 

 Η μετακίνηση στην ιστορία γινόταν πάντα από ανάγκη. Ανάγκη για ένα καλύτερο αύριο. Με μια βαλίτσα όνειρα και απογοητεύσεις λοιπόν οι νέοι της χώρας μας και όχι μόνο οι νέοι, επιζητούν όχι μια θέση στον ήλιο, αλλά μια θέση στο φως. Ποιος, όμως, ξέρει τι τους περιμένει και εκεί; Πουθενά δεν υπάρχει στρωμένο έδαφος. Η μετανάστευση εξάλλου από μόνη της είναι μια ψυχοφθόρα διαδικασία. Απόρριψη νιώθουν όσοι φεύγουν. 

Μια απόρριψη από την ίδια τους τη χώρα, τη γενέτειρά τους.
Και, όμως, μέσα στο καταθλιπτικό σκηνικό της σύγχρονης πραγματικότητας φαντάζει η ιδανική λύση, η τελευταία ίσως ελπίδα. Ένας λόγος ύπαρξης. Η απαγκίστρωση του νέου από τα πλοκάμια του εξολοθρευτικού, πλέον, κοινωνικού συστήματος. Η φυγή και η μετανάστευση, ίσως, είναι ικανές να αποτρέψουν τον αφανισμό του, τον αφανισμό ως προσωπικότητα, ως ατομικότητα, την εξαφάνιση της αξιοπρέπειάς του. Η μη απορρόφηση νέου εργατικού δυναμικού, ο αποκλεισμός από θέσεις εργασίας, η συνεχής μείωση των επιδομάτων ανεργίας, φράζει τους δρόμους της δημιουργίας, της ελπίδας, φράζει την ίδια τη ζωή τους, το εγώ τους, την ψυχή τους. 

Η μόνη τους σκέψη είναι, λοιπόν, όχι πώς θα επιβιώσουν σε ένα οικονομικά και κατ’ επέκταση κοινωνικά αρρωστημένο περιβάλλον, αλλά πως θα ξεφύγουν από αυτό.

Η ελεύθερη επιλογή είναι de facto δικαίωμα όλων των Ελλήνων, για οποιονδήποτε επιθυμεί να παραμείνει και να εργαστεί στη χώρα του η στο εξωτερικό, συνταγματικά κατοχυρωμένο. Μήπως θα πρέπει να αναθεωρηθεί το σύνταγμα για να ταιριάζει με την πραγματικότητα; ή μήπως να αναζητήσουμε χώρες οι οποίες σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα του κάθε πολίτη;