Βολική πεποίθηση για ένα τόσο ολοκληρωμένο και θεμελιώδη αρχέτυπο.
Στην προσπάθειά του ο άνθρωπος να προσωποποιήσει και να εκλογικεύσει το πανίσχυρο αυτό στοιχείο, καταλήγει σε συμπεράσματα και χαρακτηρισμούς, συμβολικά ναι μεν αλλά εντελώς ανεδαφικά και κάποιες φορές παιδαριώδη.
Βρίσκουμε τις τέχνες να προσπαθούν να εκφράσουν με χρώματα, στοίχους, εικόνες και νότες το ανέκφραστο, και κάποιες φορές το καταφέρνουν όμως υπερτερούν οι κατώτερες εκδοχές ενώ η ουσία παραμένει επτασφράγιστο μυστικό.
Μήπως όμως τελικά ο Έρωτας δεν είναι συναίσθημα αλλά μια αρμονική έκφραση πολλαπλών αντιδράσεων κάποιων στοιχείων του ανώτερου εγκεφάλου; Μήπως απλά είναι μια δύναμη ανεξάρτητη βαθιά ριζωμένη μέσα μας η οποία εκφράζεται σε ανύποπτο χρόνο;
Το αποτέλεσμα σίγουρα είναι πιο απτό και πιο συγκεκριμένο όμως ο μηχανισμός ενεργοποίησης παραμένει ανεξιχνίαστος σε αντίθεση με ότι πιστεύουμε.
Για τον Ησίοδο (θεογονία) ο έρως φαίνεται να προϋπάρχει, μαζί με το χάος. Ο πανάρχαιος αυτός θεός βρίσκεται ιεραρχικά πάνω από όλους τους μεταγενέστερους θεούς και επομένως στη βάση όλων των συναισθηματικών καταστάσεων αν δεχτούμε τη συμβολική αντιστοιχία μεταξύ των μύθων και της ανθρώπινης ζωής με ότι αυτό συνεπάγεται.
Κανείς μέχρι σήμερα δεν κατάφερε να βάλει τον έρωτα στο μικροσκόπιο της έρευνας. Με άλλα λόγια κανένας δε γνωρίζει με σιγουριά τι είναι εκείνο που τον ενεργοποιεί μέσα μας ή τι είναι εκείνο που τον επικαλείται και με πια δύναμη και εξουσία καταφέρνει να αποκτά τον απόλυτο έλεγχο των αισθήσεων.
Το γεγονός ότι δεν έχει γονείς (Ησίοδος Θεογονία) θα πρέπει μάλλον να υπονοεί το ανεξάρτητο και τη δύναμη της φύσης του.
Μπορεί να υπάρξει ακόμα και αν αποκλείσουμε τις αισθήσεις και αυτό αποτελεί κυρίως, το μυστήριο που τον περιβάλλει, την υπέρβαση από κάθε πρότυπο και οικογενειακό σύμπλεγμα και φυσικά την πηγή έμπνευσης των χαρακτηρισμών που του αποδίδονται.
Σε καμία περίπτωση όμως ο έρωτας δεν προκαλείται ούτε μπορεί να εκλογικευτεί, τι είναι εκείνο που τον ενεργοποιεί δεν είναι γνωστό με σιγουριά, όμως το σίγουρο είναι ότι συμπεριφέρεται ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ανθρώπινη θέληση και πέρα από όλες τις προκαταλήψεις. Πρόκειται μάλλον για μια θαυμαστή δύναμη που κατευθύνει το "είναι" προς ένα συγκεκριμένο ανώτερο στόχο.
Σύμφωνα πάντα με τον Ησίοδο, ο Έρως είναι ο μοναδικός αρχαίος θεός ο οποίος δεν υποβιβάστηκε από τους μεταγενέστερους θεούς, αντίθετα κυριάρχησε σε αυτούς και κατά συνέπεια στον άνθρωπο.
Διαφέρει αισθητά από τον μετέπειτα φτερωτό θεό με τα βέλη ο οποίος και επικράτησε μέχρι σήμερα στο συμβολισμό.
Οκτώ επιφανείς άνδρες της αρχαίας Αθήνας, ανάμεσά τους ο Σωκράτης, ο σημαντικότερος φιλόσοφος όλων των εποχών, προβληματίζονται και δια-λογίζονται πάνω στο θέμα του έρωτα που προκύπτει ανάμεσα σε δύο άνδρες, προτείνοντας παράλληλα την ιδέα μιας κοινωνίας όπου τα μέλη της θα σχετίζονταν ερωτικά (Πλάτωνα συμπόσιο).
Γίνεται μάλιστα ένας διαχωρισμός ανάμεσα στη σεξουαλικότητα και την έλξη που αναπτύσσεται σε ανθρώπους αντίθετου φύλου με σκοπό την αναπαραγωγή και επομένως την παραγωγή "ενέργειας" και μια άλλη καθαρή πλέον μορφή έρωτα συνοδευόμενη από ισχυρή έλξη και συναισθήματα ανάμεσα σε δύο άνδρες.
Περιληπτικά ο έρωτας που αναπτύσσεται μεταξύ των ανδρών πηγάζει από μια αρχέγονη, ανιδιοτελή και αδάμαστη δύναμη, που οδηγεί τελικά στην απόλυτη ένωση και πληρότητα και έχει μικρή ή καθόλου σχέση με κανένα από τα βασικά ένστικτα. Είναι μια κατάσταση εντελώς διαφορετική από εκείνη που προκαλείται από το ένστικτο της αναπαραγωγής, πιο απόλυτη και περισσότερο ανιδιοτελής εφόσον δεν υπάρχει κάποιος απώτερος υλικός σκοπός.
Συγκεκριμένα ο Φαίδρος τον θέλει να υπερτερεί στις καταβολές. Ενώ παράλληλα είναι η μοναδική αρχή η οποία "..προκαλεί στον άνθρωπο την ντροπή για τα αισχρά και την αγάπη για τις αρετές.."
Η σύγχρονη προοδευτική κοινωνία προσπάθησε να ονοματίσει και να αιτιολογήσει συναισθηματικές καταστάσεις, καταρρίπτοντας δοκιμασμένες θεωρίες που της ήταν άχρηστες, άβολες ή ακατανόητες και προωθώντας πρόχειρες εξηγήσεις και στερεότυπα στοχεύοντας στη δημιουργία του δίπολου φόβος - έλεγχος.
Ούτε η ψυχανάλυση στην τελευταία της εκδοχή καταφέρνει να καλύψει το κενό και το χάος που προκάλεσε η ρήξη ανάμεσα στην αρχαία γνώση και τη μοντέρνα ηθική, αντίθετα ρίχνει λάδι στη φωτιά με το να εφευρίσκει κάθε τόσο έννοιες, χαρακτηρισμούς και παραλληλισμούς που μόνο σε αδιέξοδο θα μπορούσαν να οδηγήσουν παρά στο γεφύρωμα.
Οτιδήποτε η λογική αδυνατεί να ερμηνεύσει, το κατηγοριοποιεί σαν παράλογο, το υποβιβάζει ή το μετατρέπει σε κάτι πιο εύπεπτο για τα γούστα της και τέλος το υιοθετεί σαν αξίωμα ή το απορρίπτει τελείως.
Ίσως συμπερασματικά ο έρωτας ανάμεσα στους άνδρες θα μπορούσε να μεταφραστεί όπως ακριβώς τον παρουσιάζουν οι οκτώ της αρχαίας Αθήνας, σαν την θεϊκή φύση, πνοή κτλ η οποία βρίσκεται μέσα μας. Η πλήρης μεταβολή στη χημική σύσταση και τη συναισθηματική υπόσταση που επιφέρει στον άνθρωπο έχει σαν στόχο την πνευματική ένωση, την αρμονία, την απόλυτη ομορφιά και το αιώνιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου